Image Finansowanie sportu to nie łatwa dziedzina życia. Rodziny sportowców, ale i urzędnicy ministerstw lub lokalnych władz wiedzą o tym doskonalone.



Jednym z prostych sposobów na opisanie strumieni składających się na finansowanie sportu jest wskazanie następujących czterech kategorii wydatków:
- Subsydia dla federacji i klubów sportowych
- Budowa i utrzymanie infrastruktury sportowej
- Organizacja imprez sportowych
- Wynagrodzenia dla osób zatrudnionych w sporcie

System finansowania sportu w poszczególnych krajach europejskich ewoluuje, jednak w każdym dostępnym opracowaniu można wyróżnić jeden wspólny element: zawsze sport wyczynowy, ten który koncentruje uwagę mediów, stanowi oddzielną, wyróżnioną kategorię.
Wydatki związane ze sportem amatorskim, rekreacją lub sportem niepełnosprawnych są często opisywane przez ekonomistów w jednej kategorii zwanej sportem podstawnym (niewyczynowym).

To w segmencie sportu wyczynowego skupiają się budżety centralne zarządzane przez ministerstwa w poszczególnych krajach.

Niech nikogo nie zdziwią różnice pomiędzy udziałem centralnych instytucji w finansowaniu sportu w poszczególnych krajach. Na dwóch biegunach stoją „stare” kraje Unii Europejskiej i kraje Europy Centralnej i Wschodniej. Udział tych ministerialnych dotacji w różnych krajach wynosi od około 10% do ponad 70%. Proszę samemu zgadnąć gdzie ten udział jest większy. Podpowiem tylko, iż ekonomiści zauważyli, że wraz ze wzrostem wartości produktu krajowego brutto na jednego mieszkańca, mniejszy jest udział pieniędzy z centralnych budżetów państw w całkowitej kwocie finansowania sportu

Uzupełniając obraz, warto zaznaczyć, że pieniądze od firm i przedsiębiorstw lokowane są najczęściej w sporcie wyczynowym jednak rzadko wspierają sporty niszowe. To dlatego, że kryterium popularności medialnej jest dla tych podmiotów decydująca przy podejmowaniu decyzji o sponsorowaniu sportu.
 
Historycznie, największym źródłem pieniędzy na sport w Europie zachodniej były gospodarstwa domowe. Udział z budżetów władz lokalnych (te finansują przed wszystkim sport angażujący amatorów) i centralnych stał się statystycznie znaczący dopiero pod koniec XX wieku. W badaniach firmy konsultingowej Amnyos można znaleźć informację, że w 2008 roku w krajach zachodniej Europy udział wydatków gospodarstw domowych w finansowaniu sportu wynosił prawie połowę wszystkich wydatków. Władze lokalne wspierały sport w 24%, firmy i korporacje w 14%, a władze centralne w skali 12% wszystkich wydatków.

Te 12% udziału budżetów centralnych w finansowania sportu postawione liczbie zbliżającej się do 70%, a charakteryzującej np model finansowania w Bułgarii, ilustruje różnice, z jakim mamy do czynienia na naszych kontynencie.

Michał Szustak
MarketingSportopwy.pl
wrzesień 2015

Na podstawie:
- Comparison of successful sport system by Helmut Digel (2005)
- European Commission Documents: 2012 Report of the Expert Group on Sustainable Financing of Sport